میکروارگانیسم

میکروب، میکروارگانیسم یا ریزاندامگان جانداران ریزی هستند که تقریبا در همه جا حضور دارند از کف اتاق تا درون هوا و آب از روی پوست و موهایمان تا درون بدن همه جانداران. دانش میکروبیولوژی به بررسی ریزاندامگان می‌پردازد.

بطور کلی در طبیعت ۳ نمونه ریزاندامگان (میکروارگانیسم) وجود دارد:

تجزیه (فاسد) کننده‌های تدریجی (به انگلیسی: ‎degenerative Microorganisms)
  خنثی‌ها، سازشکارها، فرصت طلب‌ها (به انگلیسی: ‎neutral Microorganisms)
  سازنده‌ها با احیا کننده‌ها (به انگلیسی: ‎regenerative Microorganisms)

 


میکروارگانیسم‌های سازنده (و ریزاندامگان کارآ) همان طور که از نامشان پیداست کار سازندگی و احیا را بر عهده دارند. میکروارگانیسم‌های فاسد کننده بر خلاف راه و روش میکروارگانیسم‌های سازنده رفتار می‌کنند. میکروارگانیسم‌های خنثی، بزرگترین گروه را تشکیل می‌دهند. آنها در محیط به گروهی که حاکم و چیره‌است می‌پیوندند. بنابراین گامی که در محیطی میکروارگانیسم‌های سازنده واحیا کننده بیشتر می‌شوند خنثی‌ها به روند سازندگی می‌پیوندند.

ریزاندامگان برای سوخت وساز و انجام فرایندهای زیستی خود از منابع آلی و معدنی موجود در محیط تغذیه می‌کنند. این ارگانیسم‌ها طی فرایندهای متفاوت، هنگامی که در معرض یون‌های فلزی قرار می‌گیرند، آن‌ها را در درون یا بر روی دیواره سلولی خود انباشته می‌کنند. این انباشتگی اغلب منجر به تولید ذراتی است که در اندازه‌های نانوذرات دسته‌بندی می‌شوند.

ابن سینا دانشمند ایرانی سده‌های دهم و یازدهم میلادی به این موضوع پی برده بود که موجودات ریزی موجب بیماری می‌شوند. هرچند نمی‌توان به او، عنوان کاشف میکروب‌ها را نسبت داد و این کار توسط رابرت هوک انجام شد. هوک با میکروسکوپ ابتدایی‌اش به مشاهده آب برکه پرداخت و دریافت که موجودات ریزی در آن وجود دارد. از دیگر افراد مهم این زمینه می‌توان به رابرت کُخ اشاره کرد که باکتری بیماری سل را کشف نمود.

واژهٔ میکروب یک اصطلاح کلی و غیرعلمی است که به باکتری‌ها، ویروس‌ها، آغازیان و مخمرها گفته می‌شود. منظور از این واژه در زبان محاوره‌ای بیش‌تر ویروس‌ها و باکتری‌های بیماری‌زا می‌باشد.

باکتری‌ها نسبت به رده دیگر یعنی ویروس‌ها بزرگ‌تر هستند و غالباْ موجب فعالیت‌های
مفید می‌شوند مانند تخمیر خمیر نان، ماست شدن شیر و...

ویروس در لغت به معنای سم است.


دانشمندان به این خاطر لقب سم را به ویروس دادند چون ویژگیهای حیاتی که ثابت کند ان زنده‌است بدست نیاوردند. ویژگیهایی که ویروس برای زنده بودن ندارد بشرح زیر است:

۱.ویروسها هومئوستازی (حالت پایدار) ندارند.
۲.ویروسهای انزیمهای لازم برای ادامه بقای خو را ندارند از اینروست که انها به موجودات زندهٔ دیگر برای تامین مواد حیاتی از قبیل انزیم هجوم می‌برند.
۳.سوخت‌وسازی درون آن‌ها رخ نمی‌دهد و....


ویروسها از لحاظ هستهٔ خود به دو گروه تقسیم می‌شوند:
۱.ویروسهای DNAدار مثل ابله و تبخال
۲ ویروسهای RNAدار مثل ویروس ایدز و آنفلوآنزا (ویروسهای این دسته بسیار هوشمند عمل کرده وبوسیلهٔ امکانات میزبان خود و با استفاده از سامانه رونوشت‌بردار معکوس خود
از RNAی موجود در هستهٔ خود DNA میسازند).

منبع: ویکی پدیا

  
نویسنده : حامد پیمان خواه/ Hamed Peymankhah ; ساعت ۱:٥٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳٩۱/٢/۱٧